من محسن هدایتی هستم. تصویرها را از زندگی وام می‌گیرم، از لحظه‌هایی که می‌گذرند، صداهایی که شنیده نمی‌شوند، و آدم‌هایی که داستان‌شان هرگز گفته نشده. نقاشی می‌کنم تا آن‌چه واژه‌ها گاهی از بیانش ناتوان‌اند، ثبت شود. برای من، خط و رنگ شکل دیگری از گوش سپردن‌اند. در مسیر هنری‌ام، نقاشی همیشه همراه من بوده. با این حال، آن را دیوار نمی‌بینم؛ برعکس، فرم برایم راهی است برای عبور، نه نقطه‌ای برای توقف.

این وب‌سایت تنها گالری آثار من نیست. بلکه دعوتی است به جهان‌های درونی پشت هر تصویر؛ سکوت‌ها، پرسش‌ها و جرقه‌هایی که آن‌ها را زنده کردند. پس اگر جایی مکث کردی، اگر چیزی درونت تکان خورد، شاید آن تصویر دیگر فقط متعلق به من نباشد.